To opowieść o małej wikińskiej dziewczynce, która ma serdecznie dość świata urządzonego przez dorosłych. Nie znosi suszonych ryb, których w wikińskiej osadzie jest zdecydowanie za dużo. Nie cierpi długich sukien utrudniających bieganie i wspinanie się. Nie podoba jej się również obowiązek noszenia blond warkoczy przypominających „drożdżówki przy uszach”. Dagfrid nie chce po prostu siedzieć cicho i robić tego, czego oczekują od niej inni.
I właśnie dlatego tak trudno jej nie polubić.
Ta niewielka książka już po kilku stronach pokazuje, że współczesna literatura dziecięca potrafi być inteligentna, zabawna i zaskakująco przenikliwa. Pod lekką formą i dużą dawką humoru kryje się opowieść o potrzebie wolności, niezależności i szukaniu własnego miejsca w świecie.
Dzieci odnajdą tutaj przede wszystkim świetną przygodę, zabawne dialogi i bohaterkę, która mówi dokładnie to, co myśli. Dorośli zobaczą coś więcej. Historię o odwadze zadawania pytań i o tym, że czasem nawet najmłodsi potrafią zauważyć absurd zasad, których inni przestali już dawno kwestionować.
Dagfrid. Córka Wikinga jako książka dla dzieci, które lubią bohaterki z charakterem
Dagfrid zdecydowanie nie jest bohaterką, która chce być idealna. Nie próbuje nikomu zaimponować i nie marzy o tym, by zostać grzeczną dziewczynką. Jest impulsywna, zabawna, momentami złośliwa, ale przede wszystkim bardzo prawdziwa.
Właśnie dlatego dzieci tak łatwo się z nią utożsamiają.
Każdy młody czytelnik zna przecież poczucie, że niektóre zasady nie mają większego sensu. Każde dziecko choć raz zastanawiało się, dlaczego coś „trzeba”, skoro nikt nie potrafi tego sensownie wyjaśnić. Dagfrid zadaje właśnie takie pytania.
Dlaczego dziewczynki muszą wyglądać w określony sposób?
Dlaczego codziennie trzeba jeść suszone ryby?
Dlaczego świat został urządzony tak, a nie inaczej?
Autorka pokazuje te problemy z ogromnym wyczuciem i humorem. Dzięki temu książka nigdy nie staje się moralizatorska. Nie próbuje wygłaszać wielkich życiowych prawd ani wychowywać czytelnika prostym morałem. Zamiast tego proponuje coś znacznie ciekawszego. Zachęca dzieci do samodzielnego myślenia.
To również jedna z tych książek, które świetnie sprawdzają się podczas wspólnego czytania. Dzieci będą śmiały się z pomysłów Dagfrid i jej komentarzy dotyczących wikińskiego życia. Dorośli bardzo szybko odkryją natomiast, że pod warstwą humoru kryje się wyjątkowo trafna obserwacja codzienności.
Nie bez powodu wielu czytelników porównuje Dagfrid do takich bohaterek jak Pippi Langstrump czy Mała Mi. Wszystkie te postacie łączy niezależność, odwaga i niezgoda na świat oparty wyłącznie na zasadzie „bo tak było zawsze”.
Jeśli Wasze dziecko lubi historie o odważnych bohaterkach, wikingach, smokach i przygodach, ta książka będzie doskonałym wyborem.
Dagfrid. Córka Wikinga i świat wikingów widziany oczami dziecka
W kulturze popularnej wikingowie bardzo często przedstawiani są jako potężni wojownicy, nieustraszeni podróżnicy i bohaterowie wielkich sag. Agnès Mathieu Daudé pokazuje jednak ten świat z zupełnie innej perspektywy.
Perspektywy dziecka.
Dzięki temu wikińska osada staje się miejscem jednocześnie zabawnym, dziwnym i momentami absurdalnym. Dla Dagfrid życie dorosłych nie wygląda szczególnie imponująco. Wszyscy jedzą ryby, noszą niewygodne ubrania i powtarzają te same rytuały tylko dlatego, że robiono tak od zawsze.
Ta dziecięca perspektywa sprawia, że książka nabiera niezwykłej świeżości. Zamiast monumentalnej opowieści o wojownikach otrzymujemy historię pełną ironii, humoru i codziennych drobiazgów, które dla dziecka okazują się najważniejsze.
Ogromną rolę odgrywają tutaj również ilustracje Oliviera Talleca. Są zabawne, lekko groteskowe i pełne charakterystycznych detali. Wikingowie nie przypominają bohaterów historycznych filmów. Wyglądają raczej jak ludzie zmęczeni codziennością, własnymi przyzwyczajeniami i kolejną porcją suszonych ryb.
To właśnie dzięki ilustracjom świat przedstawiony staje się jeszcze bliższy młodemu czytelnikowi. Humor wizualny świetnie uzupełnia tekst i sprawia, że książka działa zarówno jako opowieść do samodzielnego czytania, jak i wspólnego oglądania.
Warto również podkreślić, że Dagfrid. Córka Wikinga doskonale trafia do dzieci, które dopiero zaczynają samodzielną przygodę z czytaniem. Krótkie rozdziały, dynamiczna narracja i duża ilość ilustracji sprawiają, że książka nie przytłacza, ale jednocześnie daje ogromną satysfakcję z lektury.
To historia, która naprawdę potrafi zachęcić dziecko do czytania.
Dlaczego warto sięgnąć po Dagfrid. Córka Wikinga
Współczesna literatura dziecięca coraz częściej pokazuje bohaterów, którzy nie chcą bezrefleksyjnie podporządkowywać się światu dorosłych. Dagfrid jest jedną z najciekawszych takich postaci.
Nie dlatego, że walczy mieczem albo próbuje zostać legendarną wojowniczką. Jej siłą jest coś zupełnie innego. Odwaga zadawania pytań.
To właśnie dzięki temu książka Agnès Mathieu Daudé staje się czymś więcej niż tylko zabawną historią o małej wikińskiej dziewczynce. To opowieść o potrzebie wolności, samodzielności i odkrywaniu, że świat może wyglądać inaczej, niż mówią dorośli.
Dla dzieci będzie to przede wszystkim świetna przygoda pełna humoru i wyrazistych bohaterów.
Dla rodziców może okazać się przypomnieniem, że najlepsze książki dla najmłodszych wcale nie muszą być przewidywalne i dydaktyczne.
Dagfrid. Córka Wikinga to książka:
- zabawna i inteligentna,
- pełna charakterystycznych bohaterów,
- napisana lekkim i dynamicznym językiem,
- doskonała do wspólnego czytania,
- pięknie zilustrowana,
- rozwijająca wyobraźnię,
- pokazująca dziecięcą perspektywę w wyjątkowo autentyczny sposób.
To również jedna z tych historii, które zostają z czytelnikiem na dłużej. Nie tylko ze względu na humor i świetne ilustracje, ale przede wszystkim dlatego, że Dagfrid bardzo szybko staje się bohaterką, której naprawdę chce się kibicować.
Jeżeli szukacie wartościowej książki dla dziecka, która potrafi jednocześnie bawić, rozwijać i zachęcać do samodzielnego myślenia, Dagfrid. Córka Wikinga będzie doskonałym wyborem.
To mała książka o wielkiej potrzebie wolności.
I o tym, że czasem wystarczy jedno pozornie proste pytanie, aby spojrzeć na świat zupełnie inaczej.